تهران تا بلژیک

حکایت چهاردهم

sshss — Mon, 04 May 2009 20:36:31 GMT

ادامه از حکایت سیزدهم

هر چه که به نور نزدیک تر میشدیم صدای موزیک بیشتری را میشنیدم و اینکه همگی حدس زدیم که در آنجا جشنی بر پا است.

یک خانه خیلی بزرگ بود که عده ای مرد هم بیرون ایستاده بودند و ما به طرف آنها رفتیم و وقتی سرو وضع ما را دیدند گویا همه چیز را متوجه شدند .

یکی از آنها که مرد جا افتاده ای بود جلو آمد و ما را دعوت کرد که به جشن شان برویم که من خواستم کمکمان کند تا پیش دکتر برویم برای همسرم که از انجا که خدا با ما بود گفت دکتر است.

و همسر را به صورت سرپای معاینه کرد و گفت: مشکلی نیست و چون همسرت خسته و هراسان است کودکش تحرکی ندارد.

دعوتمان کرد به داخل خانه برویم برای صرف غذا که ما به رسم ایرانی بازی تعارف کردیم که نه مرسی

و پرسیدیم که الان کجا هستیم که گفت :سارایوو واقعا باعث خوشحالیمان شده چون دیگر مجبور نبودیم راه وحشتناک جنگل را ببینیم.

سپس ازشان خواستیم آدرس پلیس را بدهند که دکتر برگشت گفت: راه زیادی باید بروید می خواهید که برایتان زنگ بزنیم که ما خوشحال شدیم و تشکر کردیم.

بعدتا وقتی که بخواهد پلیس بیاید برایمان غذا آوردن و کمی خوردیم که پلیس آمد

و جلو آمدند که بینند چی شده که ما گفتیم:ما در خواست پناهنده داریم.

البته قرار بر این بود که به محض رسیدن به سارایوو درخواست پناهندگی کنیم.

بعد مامورین خواستن عقب ماشین پلیس که مثل یخچال بود بشینیم و وقتی در را بست چشم چشم را نمیدید اما گویا دکتر چیزی گفت که چراغ داخل را روشن کردند.

بعد از مدتی ما به اداره پلیس رسیدیم و بعد از تحویل و ثبت اسامی دروغیمان ما را به یک بازداشتگاه کثیف راهنمائی کردند.

ادامه دارد ....

حکایت سیزدهم

sshss — Thu, 13 Nov 2008 18:15:31 GMT

ادامه حکایت دوازدهم

بعد از اینکه دوباره به داخل صندق عقب ماشین بعدی رفتیم باید متذکر بشم (که موکت هم نداشت وهمینکه داخل شدم بعلت عجله زیاده راننده نزدیک بود دستم لای درب بماند)دوباره با سرعتی زیادی به حرکت در آمد.

حدود ۱ ساعتی دیگر در راه بودیم و از بس سر و کله مان اینور و انور خورده بود که کله مان ابلمبو شده بود.

خلاصه توقف کرد و درب صندق را باز کرد و گو گو کنان راهی را نشان میداد که برویم و هر چه پرسیدم کجا حرفی نزدسوار ماشین شد و رفت.

ما ماندیم و دو راه کاملا غریب کجا برویم و چه کار کنیم راه باریکی را که نشان داده بود را دنبال کردیم راهی با شیبی ملایم اما برای مای که واقعا خسته بودیم سخت بود خصوصا برای همسرم که موچ پایش ضرب دیده بود و ورم کرده بود و سخت راه میرفت ولی چاره ای نبود باید به راهمان ادامه میدادیم

تا چشم کار میکرد تاکستان بود گویا کار مردم این منطقه انگور کاری بوده (برای بدست آوردن شراب)

هوا گرگ میش بود و سرد و کم کم میرفت تا تاریک بشه صدای پارس سگ ها هم مدام شنیده میشد ترسی خواص بدل انسان می انداخت

بلاخره یک آدم دیدیم که سریع به سراغش رفتیم و پرسیدم که اینجا کجا است ولی متاسفانه چون فقط به زبان محلی خودش صحبت میکرد نتوانست کمکی به ما کند(البته ما فقط میخواستیم بدانیم که در اسلوانی هستیم یا نه) و فقط راهی را به ما نشان داد که نتوانست اصطراب ما را کم کند.

چون اگر ما را در کروواسی می گرفتند دوباره به سارایوو میفرستادند و دوباره باید جنگل را تکرار میکردیم.

به راه ادامه دادیم و همسرم از خستگی زیاد بهم پیشنهاد میداد که اورا بگذارم و بروم و این حرف من را خیلی آزار میداد .در بین راه به من گفت که مدتی است که بچه داخل رحمش هیچ حرکتی ندارد و این موضوع خیلی من را ترساند چون اگر این موضوع حقیقت داشت مشکل بزرگی پیش میامد

بعد از ساعتی پیاده روی که هوا هم تاریک شده بود از دور روشنائی دیدیم که به طرف نور رفتیم

ادامه دارد ....

sshss — Tue, 16 Sep 2008 18:14:21 GMT

با سلام

این وبلاگ به زودی آپ خواهد شد.

با تشکر از دوستان

حکایت دوازدهم ( کراواسی)

sshss — Tue, 11 Dec 2007 13:21:31 GMT

ادامه از حکایت یازدهم

وقتی که تلفن را گرفتم دیدم رابط است و میخواست ببیند که رسیدم یا نه؟

با همه دردسرهای که کشیده بودم دم نیاوردم و گذاشتم که وقتی دیدمش حالش را بگیرم و فقط گفتم که باز پیاده روی داریم یا نه؟

که او در پاسخ گفت که تا نیم ساعت دیگر حرکت میکنیم و بقیه راه را با ماشین سفر خواهیم کرد،نفسی در کردم و خوشحال شدم

بعد از کمی استراحت دیدیم که خانواده ایرانی انجا هستند که گله مند بودند که چند روز است که انجا هستند و هنوز خبری از حرکت شان نیست و در ضمن حدود یک ماه است که در راه هستند در صورتی که ما ۳ روزه این راه را آمده بودیم.

این شد که کمی دلگرم شدم که ما زیاد نسبت به دیگران سختی نکشیده بودیم

بعد از کمی استراحت ما را صدا کردند که حرکت کنیم که این موضوع باعث ناراحتی خانواده دیگر ایرانی شد اما خوب چاره ای نداشتند و باید صبر میکردند چون رابطین با هم فرق میکردند.

بعد از خداحافظی با یک ماشین سیترون به حرکت در آمدیم من و همسرم و امیر و همسرش نیم ساعتی نرفته بودیم که دیدیم یک ماشین اپل وکتری سفید منتظرمان است.

ماشین توقف کرد و من در رویا بودم که بقیه سفر را به راحتی طی خواهیم کرد که دیدم راننده رو به من و امیر کرد و گفت باید بریم در صندق عقب ماشین قرار بگیرم من که رویاهام نقش برآب شده بود دیدم که گویا چاره ای دگر نیست و با امیر در صندق عقب قرار گرفتیم .

ماشین با چنان سرعتی حرکت کرد که بعد متوجه شدم که ۲۲۰ کیلومتر در ساعت میرفته با یک اسکرت از جلو که اگر پلیس بود با موبایل به راننده ما خبر بدهد.

در مسیر به امیر گفتم که شانس آوردیم که پیکان نیست با اون صندوق عقبش و آن زمان بودکه یاد گوسفندانی میفتادم که عید قربان در صندق عقب میگذاشتیم و با چه سرعتی میرفیم

حدود یکساعت و نیم در صندق عقب بودم و سرگیجه گرفته بودیم بلاخره با از یکساعت نیم ماشین توقف کرد و ما را پیاده کردند و یک ماشین دیگر را نشان دادند که یادم است تویوتا کریسیدا بود.

من و امیر با سرگیجه به طرف آن یکی ماشین رفتیم که راننده گفت خانم ها داخل ماشین و آقایان در صندوق عقــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــب

ادامه دارد...

حکایت یازدهم ( جنگلهای کراواسی)

sshss — Mon, 03 Dec 2007 16:42:31 GMT

ادامه از حکایت دهم

ادامه راه برایمان خیلی سخت شده بود گویا این جنگل تمامی نداشت و از هر چه طبیعت و درخت و برگ حالم دگرگون میشد.

در مسیر راه عطش زیادی داشتیم و دنبال جرعه ای آب می گشتیم تا اینکه من جویباری را در دل جنگل دیدم با آبی به ظاهر تمیز و خنک، بدونه توجه به پاکیزگی آن را نوشیدم مطمئن شدم که طعــــــــم خوبی دارد به همسر و فرزندم دادم تا بنوشند.

بعد از ساعتی در یکی از ارتفاعات وقتی در قسمت شیبش به ما استراحت دادند با همسرم کمی دراز کشیدیم و در فکر فرو رفته بودیم که همزمان با هم گفتیم: "مــــــــرگ چه زیباست".

واقعا" شاید خنده دار باشد ولی گاها" در سختی های غیر قابل تحمل مرگ میتونه شیرین باشه

به حرکت ادامه دادیم دقیقا" نمیدانم چه ساعتی بود ولی میرفت که هوا کم کم روشن بشه.

خود را کشان کشان میکشاندیم تا جائی که احساس کردم که گویا جنگل تمام شده ولی هنوز باورش راحت نبود. در همین زمان از بلد یکی از بهترین خبرهای زندگیم را شنیدم و آن این بود که باید در اینجا صبر کنیم تا ماشین بیاد دنبالمان

زیر پایمان شایدبه قطر سی سانتیمتر برگ بود و خیس با همه این احوال روی آنها دراز کشیدیم و شاید یک نیم ساعتی خوابیدم ولی خیلی لذت بخش بود.

وقتی که صدایمان کردند ماشین ها آمده بودند من به اتفاق همسر و پسرم و امیر و همسرش سوار یک اتومبیل بنز خردلی رنگ شدیم.(قبل از سوار شدن در ماشین دیدم که پایم خیلــــــــی درد میکنــــه ولی اهمیتی ندادم ) بعد از راننده خواستیم که بخاری را روشن کند.

بعد از حرکت متوجه شدیم که راننده از چیزی نگران است که فهمیدیم ترس پلیس است در واقع اگر پلیس ما را میگرفت باید به سارایوو برمی گشتیم

شروع کردم به دعا کردند و از انجائی خدا خواهی بود حتی در مسیر پلیس ما را دید امـــــــــــا هیچ عکس العملی انجام نداد و در واقع این یک شانس بزرگ بود و حتی راننده هم تعجب کرد.

در ماشین وقتی که کمی خستگیم در رفت و گرم شدم درد پایم بیشتر شد و احساس سوزش هم میکردم.

چون در واقع خیلی از مهاجرین را در اینجا یا جنگل گرفته و برگردانده بودند

بعد از مدتی ما به محلی رسیدیم و باید در انجا اطراق میکردیم.

وارد خانه که شدیم در واقع حیاتی بود که یک ساختمان کوچک داشت و پله ای که از آن بالا رفتیم که دو اطاق بود در یک اطاق تعدادی مرد و ان یکی اطاق چند خانواده داخل اطاق شدیم در واقع جای نشستن نبود یک دوش کوچک هم گوشه اطاق بود که بر اثردوش گرفتن و کمی گرفتگی چاهش آب داخل اطاق شده بود .

وقتیکه کفشم را در آوردم باور کردنی نبود پوست کف پایم (بر اثر آبی که درون کفشم بود از رودخانه ) ور آمده بود و درد شدیدی داشت و پوست پایم گویا از اویزان شده بود

به ناچار دوشی گرفتیم تا کمی خستگیمان در بیاید ، که یکی آمد و گفت: سعید تلفن

ادامه دارد....

sshss — Fri, 09 Nov 2007 08:54:31 GMT

با سلام و پوزش از دوستان

به امیدخدا تا چند روز آینده وبلاگ را آپ دیت خواهم کرد

حکایت دهم(جنگلهای کراواسی)

sshss — Thu, 01 Feb 2007 19:11:31 GMT

***بسم الله الرحمن الرحیم***

ادامه از حکایت نهم

همه خسته بودیم و متعجب ! بعد از اینکه فکر میکردیم راه تمام شده تازه به دست دینگوهای جدید یا بهتر بگم بلدهای جدید افتاده بودیم و اینکه معلوم نبود کی میخواهد این راه لعنتی پایان پیدا کند.

وقتی که بلدهای جدید ما را تحویل گرفتم یکی از بلدها که متوجه عصبانیت من شد سوال کرد که چی شده و من براش با بدبختی توضیح دادم که بلد قبلی چه کلکی به ما زده و اون بنده خدا ناراحت شد و گفت بچه ات را بده من بیارم و او را کول کرد و ما توانستیم با آرامش بیشتر راه را ادامه بدهیم.

اینجا بود که متوجه شدم در این جنگل لعنتی هم آدمهای خوب و بد پیدا میشند در صورتی که بلد قبلی تا تمام پول را از ما نگرفته بود حاضر به کمک کردن نبود و در حالی که نفر بعدی بدون در خواست چیزی به ما کمک کرد، امیدوارم که خدا همه جا کمکش کن

راه را ادامه دادیم و نیروی ما کمتر و کمتر میشد به صورتی که همسرم واقعا نای راه رفتن را نداشت و من هم که واقعا جانی برای کمک کردن نداشتم البته خیلی سعی میکردم ولی نمیشد، اینجا بود که ما عقب افتادیم و گروه دورتر و دور تر میشد واینکه حالا من دیگه فرزندم را نمیدیم وحشت تمام وجودم را گرفته بود که اگر گروه را گم میکردم در واقع فرزندم را گم کرده بودم که این بشدت عذابم میداد چون نه میتوانستم همسرم را رها کنم و نه اینکه از خیر بچه ام بگذرم

شرایط خیلی سخت بود و و احساس خفگی میکردم و از طرفی هم همسرم که متوجه شرایط من شد گفت: من را راها کن و برو دنبال پسرمان ،در این فکر بودم که چه خاکی به سرم کنم در حالی که امیر و همسرش هم در گروه بودند و من متعجب بودم که چرا اونا به بلد چیزی نگفتند ؟ولی انگار همه از خستگی به کس دیگری فکر نمیکردند، دیگر میرفت که در پیچ بدی راه گروه را نبینیم اما به ناگاه و در کمال نا باوری و نا امیدی دیدم گروه متوجه شده و توقف کرد و بلدی که بچه ام را کول کرده بود پسرم را پیش گروه گذاشت و به طرف ما دوید(گویا امیر متوجه شده بود و به بلد گفته بود) و وقتی که بلد متوجه شرایط سخت همسرم شد به او کمک کرد تا به گروه برسد و اینجا بود که خدا را شکر کردم و میتوانستیم کمی راه را راحت تر طی کنیم.

به گروه رسیدیم و میتوانستیم ۵ دقیقه ای را استراحت کنیم ، بعد از استراحت اون بلده آمد و زیر بازوی همسرم را گرفت و به او کمک کرد تا بتواند بقیه راه را راحت تر ادامه بدهد، آیا شنیدید که میگویند طرف چشم بسته راه را بلد است؟ این فقط یک ضرب المثل نیست و و در واقع واقعیت است چون او میدونست که در میسر راه جنگل کجا چاله است و یا کجای راه شاخه درختی ممکن است به سر و یا صورتت برخورد کند او بهترین راه را انتخاب میکرد برای عبور همسرم چون متوجه شد که او حامله است و باید راه هموار تری را بروند تا آسیب نبیند. گویا خدا او را برایمان فرستاده بود و او حتی میگفت که اینجا و یا انجا را چطور باید عبور کند.

در راه ازش پرسیدم که چقدر راه مانده که نگاهی به من انداخت و گفت: بعد از ۳ کوهی که جلویمان است باید یک ساعت پیاده برویم و من گفتم هاااااااااااااااااااااان

انگار که آب سردی را روی سرم ریختند بعد از ۳ کوه و یک ساعت پیاده وای خدا

ادامه دارد...

اسباب کشی

sshss — Fri, 18 Aug 2006 06:39:31 GMT

با سلام خدمت دوستان عزیزی که نسبت به من لطف داشتید و برایم کامنت گذاشتید .

من بعلت اسباب کشی نتوانستم که به موقع وبلاگم را بروز بدهم اما سعی میکنم تا بقیه داستانم را بنویسم.

سلام به همه

بلاخره بعد از مدتی تصمیم گرفتم که دوباره داستانم را بنویسم تا فردا خداحافظ

حکایت نهم(جنگلهای کرواسی)

sshss — Sat, 22 Jul 2006 11:45:31 GMT

ادامه از حکایت هشتم

تا سینه تو آب فرو رفتم و وحشتی تمام وجودم را در بر گرفت و این وحشت حاصل وجود پسر کوچکی بود که در آغوش داشتم و در آن لحظه به تنها چیزی که فکر میکردم نجات او بود تمام این اتفاق در زمان کوتاهی رخ داده بود اما در آن لحظه برای من خیلی طولانی سپری شد.

اما می توانم به جرات بگویم که حتی جیکش هم در نیامد و شاید فقط ناله ای کشید و آن هم به علت ترس و سرد بود آب بود و مدام دینگوها میگفتن هیس و هیس چون سر و صدای ما میتوانست پلیس ها را به طرف ما بکشاند.

خود را با هر زحمتی که بود به از قسمت عمیق به سمت کم عمق آب رساندم تا بتوانیم خود و فرزندم را نجات بدهم در یک لحظه وقتی چشمم به همسرم افتاد موج وحشت حاصل از اتفاقی که برای من و پسرمان افتاده بود را در چشمامش دیدم

با احتیاط رودخانه را رد کردیم و به آنطرف رود خانه رسیدیم و زمان بسیار کوتاهی داشتیم تا آب درون پوتین ها را خارج کنیم من که پایم در پوتین شنا میکرد و وقتی که پوتین را در آوردم مقداری زیاد آب در آن بود سپس سریع آنها را پا کردم وتا راه را ادامه دهیم از لباسهای من و پسر آب مچکید و حسابی خیس بودیم .

در پشت سرمان یکی از خانواده های ایرانی هم در حرکت بودند( زن و شوهر و یک دختر بچه کوچک همراه برادر زن) و بعد از مدتی که از رودخانه دور شدیم متوجه شدیم که آنها نیستند و سریع به دینگوها خبر دادیم که باید صبر کنیم که دینگو ها گفتند که این کار را نمیتوانند انجام بدند و باید به راه ادامه بدهیم (در واقع باید هیچ کس عقب نمی افتاد در غیر این صورت گروه نمیتوانست توقف کند) متنوانم بگویم در ان لحظه مشکلات خودم را فراموش کردم و همه ایرانی های گروه نگران وضعیت آنها بودند و همش به این فکر میکردیم که آنها چطور میتوانستند خود را نجات بدهند چون آن جنگل جنگلی نبود که کسی بتواند به راحتی ازش خارج بشه و در واقع ما باید به حرف دیگو ها گوش میکردیم و در غیر اینصورت اگر آنها ما را ول میکردند معلوم نبود که چه اتفاقی می افتاد.

همه فکر ها خراب بود و همه جسمها خسته بعد از مدتی استراحتی دادند حالا هم دیگر کسی نبود که به من کمک کند و فرزندم بغل کند و من چه باید میکردم تا که یک فکر به سرم زد و به یکی از ینگو ها گفتم که فرزندم را بغل کن و بیار و او قبول کردم اما در عوض پنجاه دلار در خواست کردم و من بدون معطلی قبول کردم .

حالا خوشحال بودم که کسی هست که بچه ام را حمل کند و او خستگی کمتری را تحمل کند.

بعد از مدتی پیاده روی دینگو ها گفتند که تا پانزده دقیقه دیگر میرسیم و من که شخصا خیلی خوشحال بودم و گویا کمی انرژی دریافت کردیم.و همانطور که به راه ادامه دادیم دینگوی که فرزندم را حمل میکرد نزدیک امد و گفت بچه ات را بگیر رسیدیم و من با تعجب دیدم که هنوز هم جا درخت است

و در یک لحظه غیب شد و دینگوهای دیگر ما را تحویل گرفتندباورم نمیشد که از یک توله سگ رکب خورده باشم و برام باور کردنی نبود که برای ده دقیقه پنجاه دلار را از دست داده باشم و از همه مهمتر اینکه چطور میتوانستم فرزندم را با خود بکشم.

و تازه فهمیدیم که نصف راه را طی کردیم

ادامه دارد...

حکایت هشتم (جنگلهای سرایوو کراواسی)

sshss — Sat, 15 Jul 2006 16:33:31 GMT

ادامه از حکایت هفتم

ساک را از امیر گرفتم و حال باید باوجود خستگی زیاد دو ساک و پسرم را با خود میکشیدم و دیدم که چاره ای نیست و باید خود را سبک میکردم و این شد که شروع به دور ریختن وسائلم کردم از لباسهای نو خودم که تا به حال تنم نکرده بودم گرفته تا وسائل غیر ضروری و بخشی از لباسهای همسرو فرزندم را.

حالا دیگه یک ساک داشتم در این حال میدیدم ترکهای (ترکیه) از پشت سرم وسائل من را برای خودشان بر میداشتن و اینکه در طول را ساک ها و وسائل زیادی را که مسافران قبلی مثل من دور ریخته بودند را شاهد بودیم.

راه تمام نمیشد و گویا این جنگل انتهای نداشت برگ بودو درخت و حتی گاهی اوقات تا زانو در برگ فرو میرفتیم.

در طول راه بودیم که به منطقه ای رسیدیم که گویا درختان را بریده بودند و یا آنها افتاده بودند حال باید یا از زیرشان رد میشدیم یا اینکه از رویشان میپریدم و قطر این درختان شاید گاهی به یک متر و یا شاید بیشتر میرسید.

و حال مشکل همسرم بود که با آن وضعیت چگونه باید این مسیر سخت را را پشت سر میگذاشت در این حال یک لحظه دیدم که کفشهایش اذیتش کرده و او بناچار آنها را در آورده و با پای برهنه روی خارو خاشاک راه میرود انقدر نگران شدم و متاسر که هچوقت فراموش نمیکنم

خودم را به او رساندم و گفتم بیا و پوتین من را پایت کن(در صورتیکه خوب کمی برایش بزرگ بود اما بهتر از این بود که پایش صدمه میدید) که او در جواب گفت بعد تو چی؟ که من در جواب گفتم مشکلی نیست تحمل میکنم و او جوابی نداد و به راهش ادامه داد و حاضر به دریافت کفش من نشد

این راه پر دردسر را پشت سر گذاشتیم تا به یک سرازیری رسیدیم و حال باید روی زمین می نشستیم و سر میخوردیم و به پائین میرفتیم و این کمی بهتر از شرایط قبلی بود اما باز احتمال خطر وجود داشت.

در طول راه به یک رود خانه رسیدیم و بر خلاف تصور من باید از عرض رودخانه عبور میکردیم. رودی که باید برای ورود به آن باید از یک لبه حدود یک متر داخلش میپریدیم البته کم عمق ترین مسیر رود را با سنگ علامت گذاشته بودند و باید سنگهای علامت گذاشته را دنبال میکردیم.

حال من و همسرم نگاهی به هم انداخته و هر دو دوباره رابط را فحش دادیم و بعد م ن داخل رودخانه پریدم و دستان همسرم را گرفتم و آرام داخل رودخانه شد بعد ساک را از امیر گرفتم و بر روی شانه ام انداختم سپس پسرم را بغل کردم و از انجای که کف رودحانه کاملا لیز بود در یک لحظه کنترلم را از دست دادم و برای اینکه با بچه و ساک داخل آب نیفتم از مسیر خارج شدم و به قسمت عمیق رودخانه افتادم که تا سینه در آب فرو رفتم.

ادامه دارد....